علل و عوامل خطر بی اختیاری ادرار

بی اختیاری ادرار مربوط به بارداری و زایمان به نشت ناشی از آسیب به ساختارهای حمایت کننده کف لگن در دوران بارداری و زایمان واژینال اشاره دارد. تغییرات هورمونی، فشردگی رحم در دوران بارداری و کشیدگی یا آسیب عصبی در حین زایمان دلایل اصلی هستند.

این علت در زنان با زایمان های متعدد، نوزادان بزرگ، زایمان طولانی مدت یا استفاده از فورسپس شایع است. بسیاری از آنها به تدریج پس از زایمان بهبود می یابند، اما برخی از زنان علائم دائمی تا میانسالی و پیری دارند. توانبخشی زودرس کف لگن پس از زایمان می تواند به طور قابل توجهی وقوع طولانی مدت را کاهش دهد.

بی اختیاری ادرار پس از{0}پروستاتکتومی به نشت موقت یا دائمی اشاره دارد که پس از پروستاتکتومی رادیکال یا برداشتن پروستات از طریق مجرای ادرار در مردان رخ می دهد. این مربوط به آسیب جراحی به اسفنکتر خارجی مجرای ادرار یا بسته های عصبی عروقی است.

این علت در اوایل بعد از جراحی بسیار شایع است و اکثر بیماران در عرض 6 تا 12 ماه خود به خود بهبود می یابند. انجام تمرینات روزانه کف لگن باعث تسریع بهبودی می شود. برای کسانی که بیش از یک سال بی‌اختیاری می‌مانند، ممکن است اسفنکتر ادراری مصنوعی یا عمل اسلینگ در نظر گرفته شود.

بی اختیاری ادرار مربوط به سن به کاهش کنترل دفع ادرار اشاره دارد که با افزایش سن رخ می دهد، اما بخشی طبیعی از پیری نیست. اغلب با پیری دترسور، دژنراسیون اسفنکتر مجرای ادرار و چندین بیماری مزمن همراه است.

این علت در افراد مسن شیوع بالایی دارد، اما اغلب به عنوان "با افزایش سن اجتناب ناپذیر" اشتباه گرفته می شود که منجر به تاخیر در درمان می شود. با مداخلات رفتاری، داروها یا روش های کم تهاجمی، اکثر افراد مسن می توانند به بهبود قابل توجهی دست یابند.

یبوست مزمن ناشی از نشتی است که به دلیل مشکل طولانی مدت در اجابت مزاج و زور زدن مکرر ایجاد می شود یا بدتر می شود که به اعصاب و عضلات کف لگن آسیب می رساند. یبوست مزمن فشار داخل شکم را افزایش می دهد و هماهنگی کف لگن را مختل می کند.

این علت اغلب نادیده گرفته می شود. درمان یبوست زمینه ای (افزایش فیبر غذایی، استفاده از ملین های اسمزی) خود می تواند علائم بی اختیاری ادرار را بهبود بخشد. برای بیماران مبتلا به آشالازی کف لگن، درمان بیوفیدبک می تواند مشکلات اجابت مزاج و ادرار را بهبود بخشد.

به عبارت دیگر، شناسایی علل و عوامل خطر بی اختیاری ادرار، پایه و اساس پیشگیری و درمان هدفمند است.