سیستیت بینابینی

گزینه های درمانی برای سیستیت بینابینی از یک اصل تشدید گام به گام پیروی می کنند: از داروهای خوراکی تا تزریق داخل مثانه، سپس به نورومدولاسیون یا تزریق سم بوتولینوم.

تشخیص سیستیت بینابینی بر روی «به استثنای سایر بیماری ها به علاوه سیستوسکوپی با هیدرودیستنشن» متمرکز است.. تشخیص سیستیت بینابینی نیاز به ترکیبی از ارزیابی علائم، حذف سایر بیماری ها و معاینات خاص دارد.

علل سیستیت بینابینی به دو دسته تقسیم می شوند: نقص های درونی و محرک های خارجی.. سیستیت بینابینی (IC) یک بیماری چند عاملی با چندین علت پیشنهادی است. بخش‌های زیر چهار عامل اصلی را شرح می‌دهند.

انواع سیستیت بینابینی در درجه اول با وجود یا عدم وجود ضایعات هانر در سیستوسکوپی مشخص می شوند.. سیستیت بینابینی (IC) به طور کلی بر اساس یافته های سیستوسکوپی به دو فنوتیپ اصلی تقسیم می شود. بخش‌های زیر

علائم سیستیت بینابینی با بدتر شدن با پر شدن مثانه، بهبود با تخلیه ادرار مشخص می شود.. سیستیت بینابینی (IC) یک بیماری مزمن مثانه است که با درد، فشار و علائم ادراری مشخص می شود. بخش‌های زیر شش تظاهرات