درمان سندرم درد کف لگن

از آنجایی که علت و پاتوفیزیولوژی سندرم کف لگن به طور کامل شناخته نشده است، هنوز کاستی های زیادی در روش های درمانی این بیماری وجود دارد.

درمان یبوست انسدادی

برخی از بیماران نیاز به استفاده از ملین ها دارند. برای بیمارانی که به یک رژیم غذایی با فیبر بالا پاسخ نمی‌دهند، زمان انتقال کولون تحت مصرف فیبر کافی باید دوباره اندازه‌گیری شود تا مشخص شود که آیا رژیم غذایی با فیبر بالا مناسب است یا خیر. برای بیماران مبتلا به اسپاسم مقعد می توان از تزریق سم بوتولینوم استفاده کرد که تاثیر درمانی خوبی بر اسپاسم مقعدی دارد و این درمان عوارض و عوارض کمی دارد. تا به امروز هیچ عارضه ای که جان بیمار را به خطر بیندازد، یافت نشده است.

درمان افتادگی رکتوم

روش های مختلفی برای درمان افتادگی رکتوم وجود دارد. تحت کولونوسکوپی مستقیم، تزریق‌های کاهش‌دهنده هموروئید{1}}مانند تزریق‌های درمان هموروئید را می‌توان به مخاط رکتوم بالا تزریق کرد. این امر باعث التهاب آسپتیک و فیبروز بین مخاط رکتوم و لایه ماهیچه ای یا بین رکتوم بالا و بافت های اطراف می شود که منجر به چسبندگی و تثبیت رکتوم به بافت های اطراف می شود.

علاوه بر این، افتادگی رکتوم یکی از نشانه های جراحی است. در حال حاضر، روش‌های جراحی برای پرولاپس رکتوم عبارتند از: تثبیت اسکار رکتوم، برداشتن روده، تا شدن اسفنکتر، تعلیق و تثبیت رکتوم، و زنگ مقعد.

درمان بی اختیاری مدفوع

اگر بی اختیاری مدفوع به دلیل آسیب به اسفنکتر خارجی مقعد در حین زایمان یا ضربه به کانال مقعدی یا مقعدی رخ دهد، اسفنکتروپلاستی و بازسازی پرینه اغلب اثربخشی خوبی دارند. برای بی اختیاری نوروژنیک مدفوع ناشی از دیسپلازی مادرزادی ستون فقرات، انتقال عضله ایلیوپسواس دو طرفه برای تقویت و جایگزینی عضلات کف لگن قابل انجام است. پس از عمل، همراه با هماهنگی عضلات کف لگن و تمرینات القای عضلات مجاور، تمرینات القای رفلکس رکتوم و تمرینات توانبخشی رفلکس دفع مدفوع، اغلب نتایج خوبی حاصل می شود.